S  T  O  N  E  A  G  E  I  M  A  G  E  S

S T O N E A G E I M A G E S

PRINCE - R.I.P. - SOMETIMES IT SNOWS IN APRIL

MUZIEKPosted by stoneageimages Sun, April 24, 2016 18:10:54

Het volkomen onverwachte overlijden van Prince op 21 april jl. schokte de wereld en deed haar even stil staan. Het was alsof we, muziekliefhebbers, allemaal kort in een vacuüm van ongeloof terecht waren gekomen. ‘Wat?’ Prince dood?’ Ik was echt een uur van de leg, zoals dat heet, en de emoties namen zelfs even de overhand…

Het was een geweldige keus van de NPO om afgelopen zaterdagavond de film ‘Sign O’ The Times’ uit te zenden. De film, genoemd naar de gelijknamige tournee, had oorspronkelijk een compilatie moeten worden van de concerten in 1987 in Rotterdam en Antwerpen. Het materiaal bleek grotendeels onbruikbaar en 80% werd opnieuw opgenomen. Ik vind de film een geweldig eerbetoon en bewijs van de muzikaliteit en professie van Prince en zijn band. Pop, Rock, Jazz (Charlie Parker nota bene), Gospel, Funk, Dance, noem het maar op. In een gekmakend tempo voltrekt zich op het podium een virtuoze orgie van muziek, licht, kleur, dans en een beetje gekte. ‘His Royal Badness’ en kornuiten op zijn best. Ik waardeer de keus van het NPO met name omdat juist de Prince-hits onvoldoende zijn geweldige muzikale creativiteit en vaardigheden weerspiegelen. De man danste als een waanzinnige en beheerste vele instrumenten en was bovendien een fenomenaal gitarist. Bij al die nieuwsberichten van de laatste dagen hoorde je elke keer weer een stukje ‘Purple Rain’ en andere hits die ik altijd wat laf vond en zijn muzikaal CV zwaar te kort doen. Met de ‘airing’ van ‘Sign O’ The Times’ is dat ten minste, voor het grootste deel, recht gezet. Ik hoop dat de jongere generatie heeft gekeken en nu ook begrijpt waarom de commotie en emotie rondom het overlijden van ‘The Purple Guy’ zo terecht is.

In de vele honderden blogpagina’s zie ik dat ik hier en daar Prince Rogers Nelson wel aanhaal, maar nooit een ‘eigen’ blog aan de man heb gewijd. Dat is een tekortkoming mijnerzijds en eigenlijk vrij onbegrijpelijk, want ik heb een lange muzikale relatie met het mannetje uit Minneapolis. Al in 1983 schafte ik mijn eerste LP ‘Dirty Mind’ aan en daarna, vanaf 1985, de CD’s. ‘Purple Rain’, waar Prince wereldwijd mee doorbrak in 1984, heb ik niet want daar vond ik niets aan. Nog steeds niet. Vervelende saaie popliedjes, maar die blijkbaar het volk aanspraken. Ach, ieder het zijne. Ik ga de discografie hier verder niet doornemen want dat is onbegonnen werk. Ik heb wel een paar favorieten, zoals ‘Sign O’ The Times’ en ‘Parade’ bijvoorbeeld. Probleem, wat mij betreft is, dat de consistentie van de discotheek én per album zeer verschilt. Draken van albums en songs worden afgewisseld met regelrechte meesterwerken. Sommige albums zijn echt niet te pruimen en de laatste jaren werd het er ook niet beter op. Onlangs schafte ik zijn laatste album, ‘Hit n Run Phase Two’, aan en die is beslist aan te bevelen. Niet vernieuwend, maar Prince in vertrouwde vorm en kwaliteit met weer een paar juwelen van songs. Volledig is mijn discotheek beslist niet, maar mijn Prince-verzameling is best respectabel met bijna twintig titels en sinds gisteren uitgebreid. Daar leest u straks nog iets over...

Prince was op zijn best live, dat was geen geheim. Vroeger stonden er hele concerten van hem op Youtube en ik wilde die altijd nog eens een keer downloaden. Maar helaas. Prince gaf in 2007 ‘Web Sheriff’, een Brits bedrijf dat gespecialiseerd is in het vinden en verwijderen van illegale webcontent, opdracht om alle Prince-clips op internet te verwijderen. Content die, volgens Prince, inbreuk maakten op het auteursrecht. Dat verwijderen is goed gelukt, want er zijn geen kwalitatief goede ‘full concerts’ meer te vinden. Erg jammer, want Prince is erg zuinig geweest met geautoriseerde publicaties van liveconcerten. Ik herinner mij een echt waanzinnig optreden waarin hij ‘The Question Of You’ fantastisch vertolkt. Een muzikaal en visueel feest, maar 'erased' door de Web Sherrif. Ik vond toch nog iets. Helaas zonder beeld, maar om een idee te krijgen…

Waar ik echt vreselijk van baalde is dat ik destijds ‘One Nite Alone ... Live!’ heb gemist. Het is een box van Prince en The New Power Generation met live-opnames uit 2002. Prince's backing muzikanten waren onder andere Maceo Parker, George Clinton, Larry Graham, bassiste Rhonda Smith en onze eigen - When I want Sax I call Candy - Dulfer. Het album is de absolute ‘pinnacle’ van Prince’s discografie en niet meer verkrijgbaar. Ja, voor woekerprijzen.

Maar... iemand heeft dit weekend de muziek van de hele box op Youtube gezet! Ik heb de 36 audiotracks als een speer gedownload. Je weet maar niet wanneer het weer wordt verwijderd. De muziek is FANTASTISCH! Prince en zijn NPG in ongekende vorm. Ik heb werkelijk nog nooit zo iets gehoord. Zo goed, niet normaal! Een Jazz-Funk-R&B-Rock-Pop-Live Extravaganza die zijn weerga niet kent. De audiokwaliteit is niet 'up to par', maar kan ik met wat 'equalisatie' heel behoorlijk krijgen. Ik ben hier toch wel heel content mee.

Om af te sluiten en te illusteren, dan heeft u ook wat: Lenny Kravitz en Prince met ‘American Woman’. Haha, geweldig! Een muzikaal powerduo. Prince laat zien dat hij ook kon rocken als geen ander.

De kleine man uit Minnesota heb ik een paar keer mogen zien optreden. De eerste keer in Utrecht in het oude stadion Galgenwaard. Het was de ‘Sign O’ The Times Tour’. Zonder dat ik het wist was mijn ‘wife to be’ er ook en zo hebben we er allebei een mooie herinnering aan. Zij zat op de tribune naast de ingang van het stadion. Ze keek op een willekeurig moment naar beneden en zag een vreemd klein mannetje staan. Ze keek nog een keer. Juist, dat was ‘m. Vriend R. heeft de kaartjes uit 1987 bewaard. Ik leen hier twee van zijn foto’s als bewijs. Gaaf. De 'blauwe' foto is volgens mij een detail van een t-shirt.

Na Bowie’s dood schreef ik dat dit soort artiesten een cruciale periode van onze generatie vertegenwoordigden. ´De melancholie van een stortvloed aan mooie herinneringen’ valt dan over je heen als er dan zo iemand plotseling overlijdt. Bij Prince is het niet anders. Hij had niet de reputatie een warme persoonlijkheid te zijn en was eigenlijk een rare kwast met een onvoorspelbaar karakter. Maar hij was beslist niet de enige. Veel van mijn muzikale ‘helden’ bleken niet zelden vervelende eikels te zijn. Maar ze hebben ons zoveel muzikaal plezier gegeven dat het hen is vergeven. Hoeveel keer wij niet bij vriend F. midden in de nacht ‘Sometimes it snows in April’ draaiden is ontelbaar. Ik kan het nummer voorlopig even niet horen zonder vol te schieten...

Ik wil toch afsluiten met een ‘pay-off’ door het delen van twee ‘geheimen’. Het eerste geheim heet ‘Emancipation’ en is een album van Prince uit 1996 bestaande uit drie CD’s van elk een uur. Het album is het eerste wat Prince uitbracht nadat hij af was van zijn contractuele verplichtingen met Warner Brothers. Het album is gemaakt zonder thema, maar volledig vrij van commerciële druk en dus artistiek ‘vrij’. Een week nadat Emancipation werd uitgebracht overleed zijn netgeboren zoon waarvan de hartslag op één van de nummers is te horen. Een bizarre truc van het lot. Een volledige luistersessie is bijna een uitputtingsslag vanwege het grote aantal geweldige songs. Het album is om onverklaarbare wijze nagenoeg genegeerd door pers en publiek en min of meer in de vergetelheid geraakt. Emancipation deugt muzikaal en audiofiel. Ik vind het een regelrecht topalbum en ik ben de enige die dat weet. Onzin natuurlijk, alhoewel... Check it out!

Het tweede geheim is het album 'Come' uit 1994. Nota bene het laatste van de Warner Brothers releases en door Prince zelf marketing technisch genegeerd. Onbegrijpelijk, want het is misschien zijn meest funky en groovy album ooit. Het thema is sex in al zijn facetten met ook zijn lelijke kanten. Op internet is er wel het een en ander over te lezen, best interessant. Op de cover staat 'Prince 1958–1993', waarmee hij een symbolisch punt zet achter zijn muzikale loopbaan tot op dat moment. Frank Zappa had ooit ook eens zo'n geintje met Warner Brothers en leverde twee contractueel verplichte albums af waar hij zelf geen woord aan vuil wilde maken. Het bleken achteraf twee albums te zijn waar, deels, toch geweldige muziek op stond, net als bij 'Come'. Het laatste Warner album van Prince is een onbekende eend in de prince-bijt, maar dat is volkomen onterecht!
Mijn vrouw J. was afgelopen weekend met haar moeder een weekendje weg. Ze vierden gezellig samen de verjaardag van mijn schoonmoeder en, als ik de foto's op Facebook zag, kwamen ze niets te kort. Het weer viel beslist niet tegen maar het was wel grillig. Zondagochtend kreeg ik een ‘App’ met een fotootje waarop de sneeuwbuien zichtbaar rond hun hotel joegen. Haar begeleidende tekst: ‘Sometimes It Snows in April’. Tsja, het is een echt gemis...