S  T  O  N  E  A  G  E  I  M  A  G  E  S

S T O N E A G E I M A G E S

GUILTY PLEASURES

MUZIEKPosted by stoneageimages Sat, December 12, 2015 17:04:46

Een ‘Guilty pleasure’ is het genieten van een film, tv-programma of stuk muziek dat over het algemeen niet hoog in aanzien staat en wat je dan toch ‘stiekem’ mooi vindt. De Wereld Draait Door (DWDD) introduceerde het als een terugkerend onderwerp. Matthijs van Nieuwkerk vroeg aan zijn muzikant-gasten om een vertolking te doen van hun guilty pleasures en zette zo het begrip in Nederland op de kaart. Erg leuk vond ik dat en zeer herkenbaar. Ook ik heb zo mijn muzikale guilty pleasures, zoals mijn oudste vriend bekende trouw ‘The Bold & The Beautiful’ te volgen, haha.

Het is natuurlijk een relatief begrip want ‘hoog in aanzien’ wil niet altijd zeggen dat iets deugt en andersom! André Hazes is een mooi voorbeeld. Ooit laag in aanzien vanwege de aard van zijn muziek en volkse publiek. Maar op enig moment werd hij ‘bon ton’ en zelfs omarmd door de serieuze muziekpers. Maar ‘Dré’ was altijd al een fantastische zanger en artiest, ook toen hij nog niet echt serieus werd genomen.

Ik heb ook mijn ‘guilty pleasures’ (hierna laat ik de aanhalingstekens weg). Ik kom er op omdat ik onlangs werd getroffen door een mooie song van Supertramp die ik hoorde op de radio tijdens een lange autorit. Ik was het nummer vergeten en ik hoorde eigenlijk nu pas, ouder & wijzer (ten minste…), hoe goed en strak dat nummer in elkaar zat. Het gaf mij het idee om een paar van mijn ‘schuldige muzikale pleziertjes’ te inventariseren. Ik deel wat van die pleziertjes hier met u. Eigenlijk zijn mijn voorbeelden nauwelijks of zelfs helemaal niet guilty. Het was enerzijds mijn omgeving die bepaalde dat muziek guilty was en anderzijds vond ik de muziek die ik stiekem wel goed vond zelf ook niet deugen. In de seventies, eighties en nineties waren we nogal ‘progressief’ in onze muzikale ontwikkeling. Geen ruimte voor platvloers gedoe en brood en spelen. Een onvolwassen misvatting. Ach, wijsheid komt met de jaren. Mijn guilty pleasures hebben vooral met de ‘zwarte’ muziek uit genoemde tijd te maken. In de kern eigenlijk allemaal derivate muziek van James Brown en Miles. Niet zo gek dat dat juist mijn guilty pleasures zijn. Mijn voorbeelden zijn niet bedoeld om iemand over de streep te trekken of iets ter discussie te stellen. Het blijft een kwestie van smaak. Maar, misschien bereik ik er mee dat iemand een ‘Déjà vu’ krijgt en ook weer eens aan zijn of haar schuldige muziekjes denkt. Ik begin met Supertramp, ik noemde ze al, maar verder is het vooral Disco, Soul, Rap & Hip Hop en een zelfs een beetje Jazz. Het is een volstrekt willekeurig overzicht, maar, vind ik, ontzettend leuk.

Supertramp – Cannonball (1985)
Ik haalde kunstschilder ‘P.’ al eens een paar keer aan. Ik leerde hem kennen toen ik een jaar of 16 was. Hij was een paar jaar ouder dan ik en was helemaal los op muziek van Miles Davis, Soft Machine, King Crimson, Traffic, Brian Eno, Terry Riley, Philip Glass, Sibelius, Erik Satie en nog heel veel meer. Hij was een enorme muzikale inspirator voor mij. Eén vreemde eend zwom er in zijn muzikale bijt: Supertramp. Ik kende ze ook wel en vond ze stiekem geweldig. Dat P. ze ook goed vond legitimeerde ook mijn enthousiasme voor deze band, vond ik. De alternatieve ‘serieuze’ muziek scene liep destijds met een boogje om Supertramp heen. Onterecht natuurlijk, want wat een vakkundige band was dat! Hun composities liepen allemaal als een trein, ze speelden en zongen de sterren van de hemel, de LP’s deugden van A tot Z en de liedjes kon je lekker meezingen. Ik luister eigenlijk nooit meer naar ze, maar in de auto hoorde ik een wat minder bekend nummer en zo kwam ik op het guilty pleasures idee. Echt guilty zijn ze natuurlijk niet maar in mijn omgeving voelde dat wel zo. Supertramp is weer helemaal hot en de heren touren weer voor hun wild-enthousiaste fans van weleer.

K.C. & The Sunshine Band – I’m Your Boogie Man (1976)
Doe een CD van K.C. in de speler en geen mens kan meer stil zitten. Ook nu nog zijn de songs ongelofelijk ‘catchy’. De vele hits zijn goed geschreven, gearrangeerd en, gespeeld. In mijn tijd werd het afgeschreven als goedkope flutmuziek. Als ik die songs nu beluister is het nog meer ‘sophisticated’ en gelikter dan ik mij kon herinneren. Disco deugt – een ode aan het leven en wat muziek met je gemoed kan doen. Ik zag een interview vorig jaar of zo met K.C. (Harry Wayne Casey). Ik geloof dat onze pop goeroe, Leo Blokhuis, hem bezocht in zijn huis in Florida voor een documentaire over Disco. Wat een leuke en energieke vent is die Harry Wayne. Zulke mensen heb je in de muziek af en toe nodig. Ook K.C. staat weer op de podia met zijn revival band. Muziek houdt een mens jong blijkbaar. Moet je wel van de drugs en de drank weg blijven… Het filmpje is van TopPop. Geweldig gewoon; let ook op de instrumentatie mét ‘horn section’.

Kool & The Gang – Get Down On It (1981)
De zwartere variant van K.C. met meer blazers, meer funk, meer jazz, meer pop en misschien nog wel meer fun. Het was echt ‘not done’ om Kool & The Gang te draaien in de seventies tijdens een groezelig avondje met veel bier en joints. Op schoolfeestjes natuurlijk wel, maar dan keken de ‘liefhebbers’ vanaf de kant wat zuur toe terwijl de disco types met de leuke meisjes stonden te swingen, haha. Geen discussie mogelijk wat mij betreft, een top band! Deze uitvoering is live uit 2000 en maakt wel duidelijk wat een feest deze mannen konden bouwen. Nog steeds trouwens. Voor 2016 staan er 30 concerten gepland en de laatste twee in het Koninkrijk der Nederlanden. Moet je wel naar Aruba, haha.

Rick James – Glow (1985)
Bekend van ‘Super Freak’ en een behoorlijk verkeerde goser die zich ongelofelijk veel problemen op de hals haalde (rare uitdrukking eigenlijk). Deserteur, womanizer, drugs, zuipen, gevangenissen, gedoe met contracten, andere muzikanten, you name it. Hij sprokkelde toch een behoorlijk muzikaal curriculum bij elkaar en speelde ooit zelfs in een band met Neil Young! Met 56 was het gebeurd met Rick toen een hartaanval hem velde. Super Freak is natuurlijk een lekkere disco song en een wereldhit, maar Glow is nog veel verkeerder én veel beter. Ik vind het een fantastisch nummer.

McHammer - U Can't Touch This (1990)
Gaaf nummer. De sample is van ‘Super Freak’ van onze vriend Rick. Best verkochte rap-song ooit. Stanley Kirk Burrell, dat is zijn echte naam, is tegenwoordig baptist en helemaal actief in technologie en ondernemersinitiatieven: http://tinyurl.com/h478tx4

Boz Scaggs – Lowdown (1976)
Geen zwarte artiest, maar wat een gave hit. Een gelikte uitvoering bij Jools Holland. Boz begon ooit bij Steve Miller en speelt tegenwoordig o.a. met Steely Dan in de band ‘Dukes Of September’. Check maar eens. Boz is nog volop actief in de muziek. In 2015 bracht hij zijn laatse CD uit. Niet mijn ding. Nee, geef dan Lowdown maar!

Tom Browne – Jamaica Funk T (1980)
Ja, die moet er natuurlijk ook bij. Fantastische song. Even gezocht wat er van die man is gekomen. Nou, alive and kicking kan ik u verzekeren! Ik heb een zeer interessant interview met Tom uit 2014, voor de (jazz-) liefhebbers, bijgevoegd. Onverwacht perspectief.

Guru / Jazzamatazz / N'Dea Davenport - When you’re near (1993)
Guru was een Amerikaanse rapper. Hij was de projectleider van ‘Jazzmatazz’ uit 1993, een mix van Jazz, Rap, Soul en Hip Hop. Twee CD’s die (gedeeltelijk) briljante muziek bevatten, waarvan sommige een tikkie verkeerd. Live backing door o.a. Lonnie Liston Smith, Branford Marsalis, Ronny Jordan, Donald Byrd en Roy Ayers. Er staan nummers op die de kern van de groove zo ongelofelijk goed raken, geweldig gewoon. Het onderstaande nummer heeft één van de moosite grooves die ik ken. Hier is eigenlijk niets guilty’s aan, maar ik wilde het nummer er gewoon bij hebben. Guru stierf aan de gevolgen van de Ziekte van Kahler, een vorm van kanker, in 2010.

Lady Gaga (& Tony Bennett) – But Beautiful (1947)
Erg serieus werd Stefani Joanne Angelina Germanotta, oftewel Lady Gaga, aanvankelijk niet genomen. Onterecht, zoals ik al jaren geleden schreef. Ik vond ze gelijk al een fantastische performer, pianiste en zangeres. Maar ja, haar extreme kleding, exhibitionistisch gedrag en niet altijd even geslaagde techno-pop, beïnvloedden haar imago als serieuze artiest ‘big time’. Maar het legde haar allemaal geen windeieren. Haar samenwerking met de legendarische ‘crooner’ Tony Bennett laat wel zien waar deze blondine (?) toe in staat is. Ze heeft zelfs vorige week opgetreden op het Sinatra 100 All-Star Grammy Concert, daar kom je niet zomaar te staan! De samenwerking van Gaga en Tony Bennett is magisch. In elke live performance is duidelijk dat ze een echt team zijn en heel close. Bennett is tijdens de opname 88 en Lady Gaga 28 jaar. Het is heel knap dat zij 60 jaar ervaring weten te overbruggen en dat Gaga zich staande weet te houden als jazz-vocaliste. Ik heb een filmpje gekozen met een song uit 1947 wat door elke zich zelf serieus nemende Amerikaanse artiest wel een keer is vertolkt. Een monument op zich. (Let op de microfoons: de M147 Tube van Neumann ± 3000 euri per stuk). Leuk weetje: Lady gaga’s stagenaam is afgeleid van het nummer van ‘Radio Gaga’ van Queen. Een producer zei na een opname: "God that's so Queen! You're so Radio GaGa. Very theatrical". Ze besloot dat de samenvoeging van Gaga met ‘Lady’ wel leuke connotaties had.

Lady Gaga - I Wish (Stevie Wonder) 1976
Deze heb ik gewoon bijgevoegd om maar eens te laten zien wat een geweldige performer Lady Gaga is. Top moment: het sexy koortje dat perfect getimed bij 3:58 ‘You Nasty Boy’ zingt, haha. Lady Gaga? I Love her! Hier tijdens het Stevie Wonder Tribute op 10 februari dit jaar in L.A.

Frank Sinatra – I’ve Got You Under My Skin (1966)
Het meest guilty en het minst guilty. Het meest guilty omdat niemand van mijn vrienden, volgens mij, weet dat ik een groot Sinatra liefhebber ben. Ik heb het wel een paar keer aangehaald maar dat ging links en rechts langs hen heen. Het minst guilty omdat de hele wereld wel weet dat Frank Sinatra één van de allergrootste zangers uit de muziekgeschiedenis is. Terwijl ik dit schrijf is het zijn geboortedag. Hij zou vandaag 100 worden. Puur toeval, maar daar geloof ik niet meer zo in. Ik denk niet dat er nog heel veel mensen van mijn generatie zijn die Sinatra de aandacht geven die hij verdient. Heel erg onterecht. Het nummer van Cole Porter komt van ‘Sinatra At The Sands’ met het Count Basie Orchestra. Opgenomen in hotel ‘The Sands’ in Las Vegas, april 1966. Wat mij betreft een absoluut meesterwerk en sowieso één van de beste albums die ik heb. Helaas geen LP, maar die ga ik toch nog eens proberen aan te schaffen want de CD klinkt helaas maar matig. Het is muziek dat een een tijdsbeeld vertegenwoordigt en mij zelfs emotioneert. Frank is een belangrijke vertolker van het ‘Great American Songbook’ en verplichte kost voor iedereen die serieus met muziek bezig is. Wat doet hij eigenlijk in godsnaam in deze lijst? 'Run for cover. Run and hide

Carolyn Leonhart – Nature Boy (1998)
Ik sluit af met een song van Nat King Cole. Helemaal geen guilty pleasure, maar ik had al een draai gemaakt met Sinatra. Nature Boy is een fantastische song en het is mijn weblog en ik ben de baas, haha. Natureboy is een sleutelwerk in het ‘American Songbook’. Zoek het maar eens op in Google. Miles Davis, Gaga & Bennett, Celine Dion, Marvin Gaye, Peggy Lee en zelfs David Bowie (voor de film ‘Moulin Rouge’) vertolkten het. De uitvoering van Jon Hassell haalde ik ook al eens aan: magisch! Carolyn heeft haar sporen verdient o.a. als vocaliste bij Steely Dan, zo ‘ontdekte’ ik haar; ze sprong er echt uit. Een geweldige zangeres en een fantastische uitvoering van Nature Boy samen met haar broer, Michael. Ze treedt tegenwoordig incidenteel op en haar full time job is 'Assistant Professor' op de Berklee College of Music in Boston. Dat u het maar weet.

Zo, langzamerhand begin ik weer serieus te worden en hoog tijd om te kappen. Het was een beetje een reisje door ‘Memory lane’. Ik vond het leuk om eens te grasduinen in die ouwe muziek. Misschien een aansporing om dat ook eens te doen.