S  T  O  N  E  A  G  E  I  M  A  G  E  S

S T O N E A G E I M A G E S

SNARKY PUPPY – ROTTERDAMSE SCHOUWBURG - 1 MEI 2015

MUZIEKPosted by stoneageimages Sun, May 03, 2015 08:54:24

Met enige regelmaat rijden wij naar Kleef net over de grens achter Nijmegen. We hebben meestal een paar ‘dingen’ aan te schaffen die we hier niet hebben en Kleef is de dichtstbijzijnde plaats van enige omvang in Duitsland. Een uurtje kuieren over de A12 tot de grens en dan vol gas naar de afrit Kleve/Emmerich. Even een paar minuten 180 aantikken en dan snel in de ijzers, haha. Mannen blijven kinderen, ik weet het. Vandaag waren we dus ook even naar Germania. Het was een prachtige dag, ondanks de matige weersvoorspellingen scheen de zon volop. We besloten er een ‘dagje’ van te maken. We deden onze boodschapjes en de rest van de dag bestond uit wandelen in de parken en heuvels rondom Kleef, fotograferen en terrasbezoek, uiteraard.

Het was een echte vakantie-speed-date. Op de terugweg bij Utrecht ging de speed er echter flink uit. Een taaie file die ook echt helemaal stil stond. Met het zonnetje op de auto werd ik wat slaperig. ‘Muziekje?’ vroeg ik J. Zij is zeker niet idolaat van mijn soort muziek, maar ze heeft een perfect (absoluut?) gehoor en herkent kwaliteit als geen ander. Welke muzieksoort dan ook. Ik had de dag ervoor ‘Snarky Puppy’s’ nieuwe album ‘Sylva’ op een USB stick gezet en startte de muziek. Na een paar minuten had ze het door: dit is echt geweldig! De audio in mijn auto is prima en we hebben het album van begin tot het einde tegen de pijngrens beluisterd. Het was de tweede keer binnen een etmaal dat ik uit mijn plaat ging…

De eerste keer was de avond er voor. Met zoon Stijn, vriend H. en zijn zoon D. , heb ik Snarky Puppy en het Metropole Orkest aan den lijve mogen beleven in de Rotterdamse Schouwburg. Ik kan u vertellen dat het optreden bovenaan de top tien lijst komt te staan. Het was een verpletterende ervaring waar ik nog niet helemaal overheen ben als ik dit schrijf. Het was bijna twee uur extase met musici én publiek in een harmonie die ik zelden zo heb meegemaakt en ik spreek niet alleen voor mijzelf!

Het is een wat omstandige introductie van een concertverslag, maar we moeten de spanning er een beetje inhouden niet waar? Eerst even over de band. Snarky Puppy is een groep jonge jazzmuzikanten uit Brooklyn, New York. De samenstelling wisselt nog wel want de leden spelen ook bij de bands van, bijvoorbeeld, Erykah Badu, Marcus Miller, Justin Timberlake, Roy Hargrove en Snoop Dogg. Als ze compleet zijn dan telt Snarky Puppy bijna veertig leden. De bandleider is Michael League, een briljante 31-jarige bassist en componist. Ze bestaan toch al bijna tien jaar, maar met het winnen van een Grammy in 2013 volgde instant succes. Vorig jaar nemen ze in de studio van Kyteman in Utrecht hun album ‘We Like It Here’ op en doet hun ster nog verder rijzen. Het was mij eerlijk gezegd allemaal een beetje ontgaan.

Bovenaan de top tien? Eigenlijk ex-aequo, want die plek moeten ze delen met Dhafer Youssef, zie elders. Zowel Dhafer als Snarky werden ontdekt op Youtube door Stijn en vorig jaar had hij het er al steeds over. Ik bekeek een paar fragmentjes en het kwartje viel gewoon niet. Maar toen ze in Nederland zouden optreden besloot ik toch kaartjes te kopen, eigenlijk als presentje voor Stijn. Bij vriend H. en zoon D. was het niet anders. Ook D. had Snarky al lang geleden in the picture en H. had de boot ook gemist. U weet natuurlijk dat Stijn pianist is, maar niet dat D. een briljant gitarist is. Een bijzonder leuke synchroniciteit, toch?

Snarky Puppy is gek van Nederland, getuige de titel van hun voorlaatste album. Bandleider League ontmoette vorig jaar dirigent en arrangeur Jules Buckley van het Metropole Orkest en ze besloten samen aan de slag te gaan. Het Metropole Orkest heeft een zeer indrukwekkend Curriculum van samenwerkingen en je kunt ze om een boodschap sturen. Het resultaat was een serie van vier concerten in het Energiehuis in Dordrecht die het materiaal opleverden voor hun nieuwste album (en DVD) ’Sylva’. De twee concerten op 30 april en 1 mei vormden de wereld concert-premiere van Sylva en ik besloot alvast het album aan te schaffen om een beetje te weten wat mij te wachten stond. Tegenwoordig koop ik bij Qobuz een lossless download en maak dan, als vanouds, er een mooie CD van. Vorige week zaterdag, iedereen was de deur uit, was het tijd om de Pioneers en Davis speakers de sporen te geven met Sylva. Ik werd volledig uit mijn stoel geblazen. Een onverwachte schot uit de heup die ik niet had zien aankomen. Wat een waanzinnige muziek en wat een muur van geluid! Vrijdag zou een bijzondere happening gaan worden. Ik wist het!

We moesten even wachten voordat we de zaal in konden en er stond, gloeiende, gloeiende, al een hele rij mensen voor ons op de trappen te wachten om naar binnen te gaan. Snarky is ‘hot’, dat is wel duidelijk! Nadat de deuren opengingen bestormde het zeer gemêleerde publiek (alle soorten, maten& leeftijden) de tribunes en de rest moest staan. We hadden de laatste zitplaatsen onderaan de tribune, maar de mensen die voor onze neus stonden benamen ons 100% het zicht. Het zou nog een uur duren voordat het concert zou beginnen en we bleven dat uurtje lekker zitten. ‘Conveniently’ zaten we direct achter de tap en konden zittend een biertje bestellen. Dat dan weer wel smiley

Het is negen uur ‘sharp’ en er wandelen 64 man van het Metropole Orkest en een stuk of 15 man van Snarky Puppy het podium op. Het licht gaat uit, het publiek verstomd en zachtjes opent men met ‘Sintra’ het eerste nummer van het album. We zien dus inderdaad geen bal en besluiten aan de zijkant te gaan staan waar je prima zicht hebt en lekker tegen de muur kan leunen. Prima alternatief.

De opening van Sylva is zacht, bijna klassiek en het duurt even voordat er ritme en tempo in de muziek komt. Maar dat duurt niet lang en na tien minuten is er een woeste maar beheerste muziekmachine 'full force' op stoom gekomen. Stijn loopt na een kwartiertje langs mij heen naar voren. Ik besluit dat ook te doen en, verdomd, ik kan helemaal doorlopen tot ‘op’ het podium. Een paar centimeter weliswaar, maar dichterbij gaat niet.

Muziek en decibellen denderen door mijn broekspijpen en dat is vast niet goed voor de trommelvliezen, maar wat een ervaring! De ongelofelijke virtuoze Snarky band en het weergaloze Metropole orkest pakt de zaal volledig in. De chemie is 100%! Bij elke groove beweegt de hele zaal als één man mee. In het vierde nummer, ‘The Curtain’, valt na een decibelstorm van tien minuten de muziek plotseling stil en begint de pianist een adembenemende en lange solo. Het publiek houdt haar adem in, je kunt een speld horen vallen en er is geen kuchje te horen; volgens mij een unicum bij dit soort muziek. Ik realiseer mij dat dit een magisch moment is.

Band en orkest spelen het hele album, wat bijna een symfonie is én een eerbetoon aan fusiemuziek: pop, rock, jazz, hip hop, world, klassiek, alles komt langs. Het is muziek die leeft als een organisme waarin bijna 80 muzikanten tot een symbiose komen die zijn gelijke niet kent. Na ruim een uur spreekt de zeer energieke Michael League de zaal toe. Hij is trots om in Rotterdam deze premiere te doen, maar iets meer dan 60 minuten is natuurlijk te kort. Daarna volgt nog drie kwartier van meer geweldige muziek en solo’s die door het dak gaan (de solo van de orgelman, waanzin!). De zaal krijgt een deuntje mee om samen met band en orkest te zingen en het publiek wordt een onderdeel van de symbiose. Wat een sfeer. Dan, om kwart voor elf, na de toegift, is het afgelopen en Michael en de artiesten buigen en bedanken het publiek nogmaals. Maar ‘we’ beginnen het deuntje weer te zingen en, haha, de band en het orkest haken in! Heb je dat al eens meegemaakt?

Totaal plat gespeeld hobbelen we de foyer in om wat na te praten. Muzikaal en letterlijk verdoofd door een uniek optreden. We hebben het alle vier zo ervaren. Twee muziekvrienden (papa’s) met twee jonge muzikanten (zoons) én een concert wat ons een leven lang zal heugen. In de parkeergarage galmt het deuntje nog na van mensen die het niet uit hun hoofd krijgen. We praten ook nog wat na bij H. thuis met een biertje. Wauw, wat een avond.

Snarky betekent ‘ill tempered’, kort aangebonden. Ik zie het plaatje voor mij: een chique winkelende dame op hoge hakken. Haar kleine kefhondje loopt rustig naast haar met een geruit dekje over zijn rasrugje. Maar om de haverklap springt hij opzij en trekt hij het lijntje snaarstrak als hij probeert tegen mensen aan te springen die in zijn buurt komen. Maar de dame houdt hem kort en ‘well tempered’ zoals het Klavier van Bach. Het is een metafoor voor Snarky Puppy, rustig, energiek, explosief maar toch strak en beheerst. Is dit de beste fusieband ter wereld? Ik denk het wel.