S  T  O  N  E  A  G  E  I  M  A  G  E  S

S T O N E A G E I M A G E S

DAVID CROSBY – TRACKS IN THE DUST – LIVE IN PHILADELPHIA 1989

MUZIEKPosted by stoneageimages Mon, August 08, 2016 14:31:07

David Crosby, ik heb het hier al eens over hem gehad, is, als je het op de keper beschouwt, een troubadour. Eigenlijk hoort hij bij een type muzikanten die doorgaans mijn muzikale kaart niet trekken. Maar Crosby is een uitzondering op die ongeschreven regel. De man met de walrussnor heeft prachtige muziek in zijn leven gemaakt. Als lid van Crosby, Stills, Nash & Young en als solist. Aankomende zondag wordt hij 75, maar hij is nog steeds actief! Als mens heeft hij een bizar leven achter de rug. Het werd gekenmerkt door muziek, beroemdheid, geld, relatiegedoe, wapens, hepatitis, diabetes, drugs, gevangenissen, dat werk. Extreem allemaal en daar is van alles over terug te lezen op internet, dus daar verwijs ik graag naar. Wat ik wel wil aanhalen is dat één van David’s zoons, James Raymond, zijn vader pas voor het eerst ontmoette toen hij de 30 al was gepasseerd. Raymond wist tot kort voor hun ontmoeting niet eens dat David Crosby zijn vader was! Maar het klikte privé en muzikaal en ze maakten samen met Jeff Pevar een paar sterke albums onder de naam CPR (Crosby, Pevar & Raymond). In 2004 stopte de band vanwege gebrek aan commercieel succes. Jammer. Luister eens naar deze uitstekende ‘2 Meter Sessie’ van CPR uit 1998:

In onze vriendenkring is David Crosby’s live concert ‘Déjà Vu’ al jaren een hit. Vriend R. had de CD, uitgebracht door Disky records, ooit eens ergens voor weinig op de kop getikt en het was gelijk een succes toen hij het album ook aan ons liet horen. Gisteren mochten we het album weer eens beluisteren ter ere van de inwijding van zijn nieuwe Audiovector’s Si3 Signature. Sublieme speakers en prachtige muziek…

Ooit heb ik een kopie van de ‘Déjà Vu’ CD van R. gekregen. Het CD doosje staat netjes in de kast leeg te zijn, want het zilveren schijfje zelf is al jaren zoek. Ik kan mij zelfs niet herinneren dat ik dit concert thuis ooit heb geluisterd. Ik denk dat ik de CD in één van mijn leaseauto’s heb laten zitten. Balen, want nu ik het album bij R. weer hoorde, realiseerde ik me dat de tijd nu écht gekomen was voor een nieuwe kopie. Ik besloot eerst maar eens te kijken of ik ergens zelf de CD nog kon aanschaffen of een goeie download kon vinden. Wat blijkt? Er bestaan meerdere versies van dit concert. Maar ze zijn allemaal ingekort, hebben andere titels, albumhoezen, enzovoort. De identieke ‘Déjà Vu’ versie van R. kon ik niet vinden, maar toen zag ik op iTunes deze:

Na wat gepuzzel blijkt dat het bovenstaande album de meest juiste versie is van het bewuste concert. De Disky records versie is de enige andere release waar ook 14 songs op staan, maar in de verkeerde volgorde. Ik kwam ook nog op een wat obscure website een versie met 18 MP3 nummers tegen, maar ik vertrouwde de boel niet. Hoe dan ook, 'Tracks In The Dust' bevat in ieder geval songs in de juiste volgorde én geremastered. Uitgebracht door RoxVox in 2015. Ik was altijd in de veronderstelling dat het concert in Paradiso was opgenomen, maar dat blijkt helaas niet het geval. Vriend J. heeft een vergelijkbare versie van deze CD waar Heerhugowaard op is genoemd, haha. Er bestaat zelfs een Japanse LP release van Sony:

Het concert blijkt in 1989 te zijn opgenomen in Philadelphia voor het z.g. ‘King Biscuit Flower Hour’. Vriend H. refereerde er al even aan toen we met elkaar over het album spraken. King Biscuit wat? Dat vereiste wat surfwerk op het web...

The King Biscuit Flower Hour was een Amerikaans radio programma dat door de hele V.S. werd uitgezonden tussen 1973 en 2007 door het D.I.R. Radio Network. De naam van de show was afgeleid van het invloedrijke blues radioprogramma "King Biscuit Time", dat werd gesponsord door de King Biscuit Flour Co. De combinatie met de hippie zinsnede "flower power" zorgde voor de nieuwe naam. Het radioprogramma bevatte concerten van diverse rockbands die speciaal voor The King Biscuit Flower Hour waren opgenomen. Eerst in Amerika, maar later ook daarbuiten. De eerste show werd uitgezonden op 18 februari 1973 en had Blood, Sweat & Tears, de Mahavishnu Orchestra en Bruce Springsteen op de rol. Vele illustere en legendarische bands en artiesten volgden door de jaren, zoals Motörhead, Humble Pie, Uriah Heep, Eric Clapton, ZZ Top, The Rolling Stones, Supertramp, Steve Miller, The Band, Stevie Ray Vaughn, B.B. King, Deep Purple, Robin Trower en nog heel veel meer bands die inmiddels ook wel een beetje in de vergetelheid zijn geraakt. Deze kennen we nog wel:
De concerten werden meestal opgenomen met een mobiele truck, vervolgens gemixed en gemastered voor de uitzending een paar weken later. In 1982 gingen veel van de opnames verloren door brand in de kantoren van D.I.R. in Manhattan. Eeuwig zonde.

Het bovenstaande 'King Biscuit' verhaal heb ik uiteraard van internet bij elkaar gesprokkeld. Ik had er werkelijk nog nooit van gehoord. Een mens blijkt wederom nooit te oud om te leren, dat zie je maar weer. Confucius zei het al: “Te weten wat men weet, en te weten wat men niet weet, dat is kennis.”

De ‘Déjà Vu-versie’, van Disky records, ‘onze’ versie, blijkt een goedkope re-release van het King Biscuit Flower Hour concert te zijn. Waarom de nummers door Disky in de verkeerde volgorde zijn gezet is mij een raadsel want juist de opbouw van de akoestische start naar een elektronisch vervolg versterkt het crescendo-gevoel enorm. Dit is de juiste volgorde:

Tracks In the Dust (Remastered)
Guinnevere (Remastered)
Compass (Remastered)
In My Dreams (Remastered)
Drive My Car (Remastered)
Lady of the Harbor (Remastered)
Oh Yes I Can (Remastered)
Monkey and the Underdog (Remastered)
Delta (Remastered)
Déjà Vu (Remastered)
Night Time For the Generals (Remastered)
Wooden Ships (Remastered)
Almost Cut My Hair (Remastered)
Long Time Gone (Remastered)

Crosby zelf bleek zeer tevreden over het concert: Upon hearing this recording nearly a decade after it was made, David Crosby remarked: "I remember that it was a very good show. That was a very good band. The way I remember it, we were very good almost all the time on that tour."

Ik heb de remaster gedownload. Ik kan deze niet vergelijken met een origineel, maar op de Audiovector's klonk de Disky CD echt wel beter. Dat kan en mag ook haast niet anders, maar ik ben toch ook wel benieuwd naar een vergelijking van de twee CD's. Zowel in de woonkamer als op mijn 'study' bespeur ik een gemeen 'hoogje' af en toe. Gelukkig heb ik boven en beneden een 'treble' knop... Maar het is een beetje muggenzifterij, want het is eigenlijk een briljante en unieke opname van een bij leven legendarische muzikant. Een essentieel album voor elke rockdiscotheek eigenlijk.

David Crosby - vocals & rhythm guitar
Dan Dugmore - lead guitar
Mike Finnegan – keyboards & vocals
Davey Farragher – bass & vocals
Jody Cortez - drums