S  T  O  N  E  A  G  E  I  M  A  G  E  S

S T O N E A G E I M A G E S

MARUTYRI - BIRD - ROTTERDAM - 7 APRIL 2016

MUZIEKPosted by stoneageimages Fri, April 08, 2016 23:11:28

LantarenVenster, BIRD, North Sea Jazz, Grounds, Codarts... Rotterdam is tegenwoordig weer helemaal de plek voor jazz. Voor studenten, muzikanten én liefhebbers. Gisteren kon ik eindelijk eens naar BIRD voor een concert. Ik had er al vaak van en over gehoord, maar van een bezoek was het nooit van gekomen. De muziek van Marutyri, een jonge Rotterdamse fusionband, zat wel goed, maar ik was ook zeer benieuwd of deze ‘venue’ mij (ons) aan zou staan.

Zoon Stijn kent de band want hij had onlangs les gehad op het Albeda Muziek College, waar hij studeert, van Rik van der Ouw, bassist en bandleider van Marutyri. Hun bijnaam is de ‘Nederlandse Snarky Puppy’ en dat is niet voor niets zullen we zelf constateren. Marutyri is een achtkoppig herengezelschap, allen afgestudeerd aan het Codarts en spelen, zoals ze zelf zeggen, ‘fusion’ met ‘deep and solid grooves, intense harmonies, storytelling solo’s, and well-arranged parts’. Ze wonnen de NPO Radio 6 Soul & Jazz Award voor ‘Best Talent’ en staan met enige regelmaat bij ‘DWDD’. Even een check op Youtube was voor mij voldoende om direct twee kaartjes te bestellen voor een bijzondere avond in ‘Bird’ waar Marutyri haar eerste CD zou presenteren: ‘Inner Movements’. Gisteren was het zover.

Na het sluiten van het legendarische jazzcafé Dizzy (Deelders favoriete ‘hang out’) en de bijna aansluitende opening van BIRD had Rotjeknor er gelukkig weer een mooie jazzplek bij. Gelegen in De Hofbogen, officieel het Hofpleinviaduct, is het een prachtige en aparte locatie. Aanvankelijk was het een ‘open viaduct’, waar verkeer en voetgangers zich vrijelijk onderdoor konden bewegen. In de loop der tijd werden de boogruimtes voorzien van een pui en in gebruik genomen als kleine winkel, werkplaats of café. In 2011 vestigde BIRD zich hier. Dat de naam verwijst naar Charlie Parker is voor een beetje liefhebber wel duidelijk. BIRD is er niet alleen voor muziek, maar je kan er ook zalen huren en het heeft een mooie grote bar en restaurant.
Ik was nog nooit in de Raampoortstraat geweest, waar BIRD is gevestigd. Dacht ik. Totdat ik mijn auto parkeerde en de omgeving herkende. Jaren geleden was ik werkzaam in het centrum onder de rook van het voormalig Shell hoofdkantoor aan het Weena. Het was toen een klein stukje rijden vanaf de Schiekade naar de parkeerplaats waar je gratis kon parkeren. Vandaar nam ik de loop- en fietstunnel en liep dan langs het Shell-gebouw naar mijn werk. Twintig jaar geleden was het een verpauperde troep bij De Hofbogen, maar dat is nu wel anders. Helemaal hip is het hier met restaurants, terrassen en uitzicht op de achterkant van een paar hoge kantoorreuzen. Gave plek hoor! Stijn en een studiegenoot hadden geoefend met hun band en kwamen direct van school en wij troffen elkaar bij de ingang.

We zijn mooi op tijd en lopen naar de concertzaal. Nou ja, zaal, het is eerder een pijpenla die een beetje lijkt op een opgeblazen jeugdsociëteit uit de jaren zeventig. Erg donker maar wel, heel praktisch, met een lange bar aan de zijkant. Het wordt een staande receptie, helaas, maar al leunend op een hoog tafeltje ga ik het wel volhouden. Het podium is piepklein en staat afgeladen met instrumenten voor Marutyri, waar we nog even op moeten wachten. Ongeveer tien minuten te laat proppen de bandleden én een strijkje van vier zich op hun plaatsen. Twaalf man op elkaar gepakt, net als het publiek in de bloedhete zaal. Dan gaat-ie van jetje. Tijdens het eerste nummer is gelijk duidelijk dat we naar de Nederlandse versie van Snarky Puppy staan te luisteren. Rik, de bassist, heeft zelfs een beetje de maniertjes van Michael League, zijn Snarky Puppy equivalent, ook bassist en bandleider. Het klinkt wat stroefjes aan het begin, maar tijdens het lange tweede nummer pakken ze uit op een verpletterende manier. 'Dit is dé jazzbelofte van Nederland op dit moment’, denk ik bij mijzelf. Marutyri is een verzameling loepzuiver spelende jonge muzikanten die onwaarschijnlijke strak musiceert en er onwijs veel zin in heeft. Het plezier straalt er af, net als hun 'counterparts' uit New York. Het is eigenlijk een compacte Big Band. Helaas valt de akoestiek van de zaal erg tegen. De gitarist en toetsenist zijn moeilijk te horen en het strijkje valt helemaal weg door de akoestische brei. Na een uur is het al ‘schluss’. Jammer, want het was echt heel erg goed, maar mijn rug juicht! Er komt nog een toegift en dan is het na vijf kwartier écht afgelopen. Nou ja, voor zeven euro mag je ook niet piepen.

We kopen hun nieuwe CD (mét handtekening van Rik), drinken nog een biertje in de mooie bar en gaan dan zeer tevreden naar huis. In de auto luisteren we streaming via Spotify keihard naar Brad Mehldau. Weergaloos, maar daar kom ik nog even in een ander blogje op terug.

Het was weer een topavond met vader en zoon en de bijzonder aardige vriend en medestudent (drummer) van Stijn. Marutyri is een fantastische band, daar is niets aan af te dingen. De nieuwe CD heb ik inmiddels een paar keer geluisterd en vind ik super. Als deze mannen zich verder ontwikkelen en meer hun eigen stijl weten te vinden, dat hebben we een internationale act in huis van grote klasse! Wat mij ongelofelijk positief stemt is dat jonge mensen deze geweldige en blije muziek maken. Een belofte voor de toekomst van muziek én de jeugd.

Tsja. BIRD. Wat moet ik er van zeggen? Een omgeving met een dynamische uitstraling. Big City, Urban, Hot, Talk of the Town, zoiets. Binnen is de inrichting informeel. Veel hout, gordijnen, eigenlijk een beetje bruine kroeg ‘meets’ jeugdsoos, ‘meets’ bistro. Het concertzaaltje vind ik waardeloos. Misschien klinkt het beter met een kleinere bezetting en minder publiek, maar deze avond was audiofiel niet wat je mag verwachten. Door het lage podium en de overvolle zaal met staand publiek werden hoge tonen enorm gedempt. De vorm van de zaal is in feite een grote halve rioolbuis en dat is akoestisch niet ideaal vanwege reflectieproblemen. Het flauwe en lauwe Jupiler bier in plastic nepglazen vind ik ook wel een puntje van aandacht. De status van LantarenVenster blijft voor mij onaangetast. Maar, als BIRD weer een interessante band binnen haar muren heeft zal ik mij niet laten weerhouden door genoemde bezwaren. Last van de lage onderrug? Hangen aan de bar is dan het motto...

Rik van der Ouw – Bass guitar, Synthesizer
Ruud van Halder – Guitars
Thijmen Oberink – Keyboards
Maurice Slot – Drums
Roy Gielesen – Percussion
Dennis te Woerd – Saxophones
Floris Windey – Trumpet, Flügelhorn
Yiannis Marinos – Trombone