S  T  O  N  E  A  G  E  I  M  A  G  E  S

S T O N E A G E I M A G E S

MUZIEKLIJSTJES

MUZIEKPosted by stoneageimages Wed, December 16, 2015 23:50:34

Van enige interesse in voetbal zal men mij niet kunnen betichten, maar de verhalen rondom voetbal zijn soms zeer vermakelijk. Ook ik heb ‘Gijp’ gelezen. Natuurlijk, want René was ooit onze buurman, daar heb ik al eens over verhaald. Het is een sport vol markante figuren, althans, de oudere generatie, voor zover ik dat kan beoordelen. Onze ‘Chagrijn des Vaderlands’, Louis van Gaal, is ook zo’n vertegenwoordiger van die groep. Zijn beroemde vraag aan een journalist ‘Ben ik nou degene die zo slim is, of ben jij nou zo dom?’ dringt zich nog wel eens aan mij op. Ik ga dat zinnetje ook gebruiken. Straks. (Foto: Youtube)

Het einde van het jaar is voorbij en websites, tijdschriften en andere media maken zich weer op voor allerlei overzichten van het afgelopen jaar. Zeker in de muziek is dat een traditie. Meestal geloof ik dat allemaal wel, maar dit jaar heb ik mij er een beetje in verdiept. Mijn interesse beslaat best een breed muzikaal spectrum, maar een kenner van alle genres ben ik zeker niet. Een beetje van dit en een beetje van dat. Maar, in de ‘wee small hours’ is het wel leuk om eens te lezen wat er zoal gepasseerd is in de muziek het afgelopen jaar. Een mens moet ook een beetje bijblijven vind ik.

Van Klassieke muziek weet ik niet zo veel, dus die lijstjes spreken mij minder aan. Bovendien zie ik, als ik de ‘toppertjes’ bekijk, de namen van Beethoven, Bach, Bruckner, Bach, Stravinsky, Bach, Puccini, Bach, Mozart, Bach, Haydn, Bach, Schubert, Bach, Elgar, Bach, Wagner en Bach. O ja, en natuurlijk Bach. Allemachtig, de zeshonderddrieënzevenenzestigste interpretatie van de Goldberg Variations? Kom op zeg… Je kunt zelfs nu een box kopen met 142 (honderdtweeënveertig!) CD’s met al het werk van Bach. Wie is er hier nu monomaan?

Het lijstje van Moderne Klassieken is wat dat betreft een stuk uitdagender. Eén van mijn favoriete 'moderne' componisten, dat zijn er niet zoveel hoor, is John Adams. Hij bracht dit jaar 'Absolute Jest & Grand Pianola Music' uit. Muziek waar je nog wat voor moet doen. 'Jest' betekent 'grap'. Adams citeert Beethoven in het werk, mixt het met moderniteiten en ik denk zelfs stukjes 'Shaker Loops' te herkennen. 'Grand Pianola' gaat er mij beter in, maar ik noem het maar als voorbeeld. In ieder geval een album waar je je tanden in kunt zetten en het is weer eens wat anders dan Bach. Staat op Spotify.
Pop, Rock, Dance, Indie, Country, Electronic, R&B, Soul, enzovoort. Ja, dat is een nogal breed gebied en daar vind ik eigenlijk niet zo heel van omdat ik er te weinig naar luister. Dat Adele, Justin Bieber en Coldplay de verkoopcijfers aanvoeren is geen nieuws. Ik heb wel gekeken in de jaarlijst van Oor en geluisterd naar de muziek uit die lijst. Eigenlijk om te checken of ik toch niet iets heel moois gemist heb. ‘Sufjan Stevens’ op numero Uno. Zijn voornaam zegt genoeg over de muziek, allemachtig... ‘Kendrick Lamar’ op plaats twee. Hip Hop en Rap zoals het al decennia is te horen. Zeker niet verkeerd hoor, maarre, ach, u begrijpt mij wel. ‘Tame Impala’ op de derde plaats. Beatles-and-the-seventies-revisited. Goeie popmuziek met iets vertrouwds en toch een beetje anders. Voor de liefhebbers, helemaal niks mis mee!

Sinds Ravi Shankar, Bob Marley, Fela Kuti, Mory Kante, Salif Keita en nog een handjevol Afrikanen enkele decennia geleden doordrongen in de westerse muziekscene is het nadien erg stil op dat front geworden. Er wordt wereldwijd muziek gemaakt, maar op de een of andere manier komt er weinig door in ons werelddeel (en de USA). Steeds minder lijkt het wel. Misschien heeft het te maken met onze veranderende internationale verhoudingen waar nogal het een ander gaande is. Er zijn wel een paar artiesten die in Europa goed aan de weg timmeren zoals de onvolprezen Dhafer Youssef en de geweldige Toumani Diabaté. Die kennen we allebei al een tijdje en verder zie ik weinig nieuwe namen langs komen, maar misschien heb ik niet goed opgelet.

Het is duidelijk dat er in de jazz, na jaren, de meeste reuring is. De term Jazz is eigenlijk achterhaald. Onder deze noemer gaat eigenlijk een heel nieuwe stroming van muziek schuil van traditionele ‘Bop’ tot het meest experimentele wat je je maar kunt voorstellen. Ga maar naar iTunes of Spotify en luister naar de nieuwe releases en wordt verrast. Er is eindelijk een nieuwe generatie jonge muzikanten die de oude garde langzaam maar zeker naar de achtergrond duwt. De kampioen van dit jaar is uiteraard ‘Snarky Puppy’, daar bestaat geen discussie over. Althans, als we het hebben over commercieel succes, vakmanschap en weergaloze live performances. Op het gebied van uitgebrachte albums staat ‘The Epic’ van ‘Kamasi Washington’ overal aanbevolen als het beste jazzalbum van dit jaar. Sterker, een van de beste albums ooit!

Ik schreef een paar blogs eerder (kort) over dit album en ik begreep niets van de wereldwijde positieve ophef over ‘The Epic’. Maar ik zei ook dat ik er op terug zou komen want het is een album bestaande uit drie CD’s en dat verdiende toch wat meer aandacht. Ik heb de afgelopen weken via Spotify ‘The Epic’ goed beluisterd en ik vind het nog steeds helemaal niets. Daar komt-ie dan: ‘Ben ik nou degene die zo slim is, of ben jij nou zo dom?’. ‘Jij’ moet dan worden gelezen als de internationale muziekpers.

Een korte introductie van Kamasi Washington. Hij is 34 jaar, komt uit L.A. speelt tenorsaxofoon en heeft al met een flink aantal zeer gerenommeerde (jazz-) artiesten gespeeld. ‘The Epic’ is zijn eerste album. Zoals gezegd telt het album drie schijven en tikt het de 173 minuten aan. De meeste nummers duren langer dan 10 minuten. Er participeert een enorm scala aan muzikanten, een 20-koppig koor en er zijn zelfs strijkers te horen.

Het was beslist niet met voorbedachte rade ‘The Epic’ af te kraken na mijn eerste korte luistersessie van een paar weken geleden. Ik heb echt serieus de tijd genomen om te luisteren en de muziek in mij op te nemen. Bovendien waardeer ik enorm dat zo’n jonge vent een dergelijk ambitieus project heeft aangedurfd én gerealiseerd. Maar ik vind dat Kamasi veel te veel muziek op het album heeft gepropt. Alle jazzhistorie komt langs in te lange nummers die, vind ik, bijna allemaal ontsporen in bombast en overproductie. Elke song kent verschillende tempi, thema’s, instrumenten, spanningsbogen en ontberen focus. De strijkers, trompettisten, blazers, koren, pianisten, bassisten en drummers struikelen in elk nummer over elkaar heen om vooraan te staan. Tussen alle hectiek komt Kamasi er met enige regelmaat fanatiek tussendoor als Coltrane Live in Seattle en dat helpt niet. Het is allemaal ongelofelijk onrustig en ik word er doodnerveus van. En ik ben wel wat gewend durf ik te stellen. De zoete koren en violen op sommige nummers zijn werkelijk de druppel. Ik denk dat maximaal één schijf ruim voldoende was geweest en dat had je een leuk album, want er staan genoeg uitstekende stukken muziek op tussen al het tumult. Het laatste nummer ‘The Message’ vind ik het enige echt goede en consistente nummer. De vergelijking tussen ‘The Epic’ met ‘Bitches Brew’ wordt in verschillende recensies gemaakt. Dat hadden ze nou niet moeten zeggen, want als er één ding ontbreekt op ‘The Epic’ is het ‘groove’, dé rode draad op Bitches Brew en eigenlijk al Miles’ werk. Miles was een ‘Groove Master’. Sommige reviewers hebben het wel over groovy stukken, maar die hebben het niet helemaal goed begrepen. De twee drummers denken blijkbaar dat heel veel trommelen ook groovy is. Dat is het dus niet. Luister maar eens naar de grote initiator van de moderne groove uit 1966. Let op het voetenwerk!

In vorige blogs schreef ik al over mijn favorieten van de afgelopen favorieten. Eén dingetje zit mij nog wat dwars en dat is het laatste album van Matthew Halsall, ‘Into Forever ‘.

Veel korte nummers en ‘liedjes’ met gezang. Eigenlijk allemaal erg mooie songs, maar soms vind ik het wat nep-Alice Coltrane en mis ik de mooie ‘flow’ van de lange nummers van voorgaand werk. Mmm… ben ik nog niet helemaal uit. Kom ik misschien nog op terug.

In ieder geval van harte aanbevolen de lijstjes eens door te spitten en te zoeken naar leuke, mooie en spannende muziek, want het aanbod is verrassend groot.