S  T  O  N  E  A  G  E  I  M  A  G  E  S

S T O N E A G E I M A G E S

IT'S ALL COMING BACK TO ME NOW

MUZIEKPosted by stoneageimages Sat, November 28, 2015 12:44:29

Zo, we zitten weer volop in de maanden met de ‘R’ en dat is goed voor de geest. Terwijl wind en regen de buitenboel teisteren, lezen we weer eens een boek, kijken een mooie serie en luisteren we uiteraard weer naar een muziekje. De laatste weken werd ik muzikaal alle kanten opgeslingerd. Ja, lijdend voorwerp, want allerlei onbekende muziek viel min of meer als vanzelf in mijn schoot. Oude bekenden ook, dus saai was het niet. Ik neem u mee met mijn ervaringen van de laatste weken en hoop dat het inspireert.

Snarky Puppy – Live At The Ritz
Om te voorkomen dat ik maar blijf hangen in het zelfde, rond ik het nu af met Snarky Puppy. Ik heb Live At The Ritz in Manchester aangeschaft en, inderdaad, het is behoorlijk anders dan ‘Tivoli’. Aanmerkelijk introverter en rustiger dan Tivoli. De band is muzikaal iets meer gericht op zichzelf en minder naar het publiek. Maar beide hebben bestaansrecht en vullen elkaar zeker aan. Tivoli klinkt wel iets beter vind ik, wat warmer. De andere 27 albums laat ik maar voor wat ze zijn.

Billy Cobham – Spectrum 40 (Live)
Beetje een tegenvaller. Ik dacht dat een live ode door Cobham’s band aan zijn eigen muziek niet mis kon gaan. Dat viel mij behoorlijk tegen. Ik vind deze dubbelaar te vaak een zouteloze en voorspelbare jazz-rock exercitie en geen waardig eerbetoon aan één van de meest sublieme jazz fusiealbums uit de historie. Behalve van ‘Spectrum’speelt de band ook andere nummers uit Billy’s zeer omvangrijke oeuvre. Veel zwalkende improvisaties (waar ken ik dat van…) en geen van de uitvoeringen kan in de schaduw staan van de oorspronkelijke songs. Audiofiel ook niet helemaal zoals je mag verwachten. Ik wil niet zeggen dat het hele concert niet deugt, maar, ik weet het niet… Het viel mij gewoon wat tegen.

John McLaughlin – Black Light
Na het geweldige live album met zijn 4th Dimension flikt John het op zijn 72e nog een keer. Vriend en vijand zijn het er over eens: dit is één van McLaughlin’s beste albums ooit. Deze groep muzikanten vormt de ‘pinnacle’ van jazz vakmanschap. Verwacht niets nieuws, het blijft natuurlijk zenuwachtige tyfusmuziek, hahaha. Maar als je er voor in de stemming bent en er van houdt: veel beter wordt het niet. Misschien ligt het aan de luchtvochtigheid van de laatste dagen of zo, maar deze CD klinkt ook een beetje schel. Ik heb op sommige dagen dat de audio gewoon niet lekker klinkt. Vreemd. Beetje rommelen aan mijn toonregeling dan maar.

Floortje
Dat programma van Floortje Dessing - Floortje Naar Het Einde Van De Wereld – vind ik echt heel erg leuk en ontspannend. Elke keer als ik het programma zit te kijken hoor ik wel een paar prachtige muziekjes. Op haar website zijn de titels terug te vinden, maar ik gebruik Shazam om de juiste nummers terug te vinden. De door Floortje gebruikte songs staan meestal eenzaam te schitteren op albums die ik verder meestal middle of the road vind (niet altijd!). Hieronder twee voorbeelden van songs die ik erg mooi vond en prachtig pasten bij mooie shoots gemaakt aan het einde van de wereld. Andere koek dan waar ik normaal gesproken naar luister. Oordeel zelf:

Hidden Orchestra – Archipelago
Kwam ik hier tegen: http://www.writteninmusic.com/electronic/hidden-orchestra-archipelago/ Leuke website trouwens. Deze elektronische muziek is wel anders. Nieuw? Ik durf het niet te beweren maar ook niet te ontkennen. Vernieuwend? Het ligt er een beetje aan binnen welke context je het plaatst. Maar dat maakte niet uit had ik onlangs besloten. Ik heb het aangeschaft, geheel tegen mijn principes in, vanwege de juichende recensies in allerlei media. Nooit doen. Maar goed, het is best wel aardige muziek van dit Schotse 'orkest'. De muziek is filmisch, ritmisch, bombastisch, soms meeslepend, maar gaat af en toe over de afgrond van kitsch. Ik betrap mij er op dat ik het wel heel prettige muziek vind om wat bij te doen. Ik diskwalificeer Archipelago niet hoor, maar dat opgewonden gedoe van de recensenten deel ik niet.

Ryley Walker – Primrose Green
Vriend J. en ik zitten op voor 90% op een totaal andere lijn wat muzikale voorkeur betreft. Dat geeft niet, passie voor muziek hebben we allebei en dat is goed. Maar af en toe vinden we een overlap, een deelverzameling zoals dat zo mooi heet. J. reageerde op een van mijn stukjes en sloot af met een luistersuggestie: Ryley Walker - Primrose Green. Wat schetst mijn ervaring? We zitten toch vaak op een andere 'lijn' tenslotte: ik vind het werkelijk prachtige muziek! Nieuw? Hahaha. Ik dacht het niet. Haight-Ashbury, The Summer Of Love, Flower Power en Zeepbellen all over the place. Bij wijze van spreken dan. Ryley is de vlees geworden Anachronist. Het woord bestaat niet eens in onze taal, kun je nagaan. Ryley is 26 jaar, komt uit Illinois en was in de tijd van Woodstock nog zelfs in de verste verte niet in de maak. Een oude geest zeggen ze wel eens. Luister maar naar zijn prachtige heldere gitaarspel en zang die beide uit een ander tijdgewricht lijken te komen. Het is waarom ik David Crosby's muziek altijd zo mooi heb gevonden. Ik word vredig en oprecht melanchoniek van Ryley Walker's muziek. Betoverend mooi.

Elephant9
Deze Noorse band is de uitsmijter van deze blog. WAANZINNIGE muziek! Nieuw? Hahaha. Absolutely Not. Gooi Soft Machine, King Crimson, Mahavishnu, Emerson Lake & Palmer, Electric Miles, Tony Williams en Joe Zawinul in een blender, et voila! Deze gasten zijn een muzikale happening van de eerste orde! De Vikingen spelen op hun oude versleten gitaren en Hammonds de 'Out-Bloody-Rageous' (pun intended) sterren van de hemel. Ik word echt ontzettend blij van deze zeer avontuurlijke muziek. Een sonische reis van begin tot het einde en vreemd dat ik het nu pas ontdek. Eerlijk gezegd denk ik dat Elephant9 de meeste muzikanten die ik hierboven aanhaal in het stof laat bijten. De valkuil van improviserende jazzmuzikanten is focus. Het doel van het geheel blijft bij deze mannen echter steeds in beeld. Uiteraard spreek ik op deze weblog altijd voor mijzelf, maar dit is werkelijk de ontdekking van de eeuw voor mij! Geen muziek voor mietjes, dat zal duidelijk zijn. Een 'stellar' reïncarnatie van alles wat mij muzikaal ooit heilig was in 'exotische' Scandinavische verpakking. ONGELOFELIJK!

Hun voorlaatste album, Atlantis, heb ik aangeschaft. Ik vind het een sensatie van de bovenste orde. Luister naar het volkomen geflipte laatste nummer 'freedom's children'. Werkelijk insane. Allabout Jazz's John Kellman: "A retro-futuristic jam fest, Atlantis is a breath of fresh air—even if that air seems tinged with the unmistakable hint of THC.". Dat is wel duidelijk...


PS: Weather Report The Legendary Tapes is uit. Ik heb de box met 4 CD's nog niet besteld. Ga ik snel doen...