S  T  O  N  E  A  G  E  I  M  A  G  E  S

S T O N E A G E I M A G E S

THE SYNDICATE - LANTARENVENSTER – ROTTERDAM

MUZIEKPosted by stoneageimages Sun, March 22, 2015 15:02:19

Afgelopen zaterdag zaten we bij een optreden van ‘The Syndicate’, de, voormalige band van Joe Zawinul. De mannen zijn na Joe's overlijden in 2007 doorgegaan om de ‘legacy’ van Joe levend te houden. Terecht, Joe Zawinul was één van de hele groten uit de jazzhistorie. Er schoot tijdens het luisteren naar de energieke ‘World Jazz’ toch nog een muziekverhaaltje door mij heen. Ik dacht dat ze een beetje op waren, maar af en toe komt er weer wat boven drijven.

Het is november 1974 en ik zit in mijn eentje in de passagiersstoel van een witte Volkswagen-bus met Duits kenteken. Het is grijs en miezerig weer. Op de radio klinkt Weather Report’s ‘Boogie Woogie Waltz’. Het is de eerste keer dat ik deze band hoor en ik ga helemaal uit mijn pan. De Volkswagen is een bedrijfsauto van Prakla-Seimos, een gerenommeerd Duits bedrijf dat in de jaren zeventig in opdracht van de NAM seismografisch onderzoek doet in het westen van Nederland. Prakla-Seismos was een soort Fugro eigenlijk. Het bedrijf is in 1991 in handen gegaan van Schlumberger. De staat, de NAM dus, wilde weten wat er aan olie- en gasvoorraden waren. Die waren er ook, denk maar aan de z.g. 'Jaknikkers' die er vroeger stonden rondom Rotterdam, Delft, Zoetermeer, Leiden, enzovoort. Ze pompten olie op en hebben uiteindelijk miljoenen vaten omhoog gehaald. De laatste zijn in 2013 in Rotterdam uit bedrijf genomen.

Terug naar 1974. Mijn vader was in september van dat jaar overleden en ik was even de motivatie kwijt om verder met school te gaan. Het schooljaar 1974-1975 markeerde dus het begin van mijn ‘loopbaan’, rekent u even mee? Via DigiD kun je je werkhistorie terugvinden. Het tussenjaar (74/75), mijn stages én de militaire dienstplicht telden allemaal mee en dat tikt lekker aan dus. Ik denk dat er niet zoveel mensen van mijn leeftijd deze 'score' verbeteren en, Deo Volente, als ik de pensioengerechtigde leeftijd mag halen heb ik er een halve eeuw werken opzitten. Een stukje printscreen van mijn DigiD waar je je arbeidsverleden kunt terugvinden:

De eerste job was dus bij genoemde club via een uitzendbureau. Ik geloof dat het ASB was waar ik later zelf ging werken. Het werk dat Prakla Seismos deed had drie stadia: 1. Een denkbeeldige rechte lijn door het land uitzetten met theodoliet en baak (landmeetkundige gereedschappen) door landmeters én het aanbrengen van piket paaltjes om de lijn te markeren. 2. Springstof aanbrengen in de bodem op regelmatige afstand op de denkbeeldige lijn door de springploeg. 3. Springstof tot ontploffing brengen en het seismisch effect meten door de specialisten. Ik was samen met ‘Heinz’, zo heette hij echt, verantwoordelijk voor stap 1. Ik sprak redelijk Duits én ik wist wat van landmeten vanwege mijn MTS waar ik toen op zat. Het was altijd nat, grijs en koud, maar ik vond het heerlijk om altijd buiten te zijn. Heinz had een stafkaart waar de uit te zetten lijnen op stonden en voerde de regie. Hij las de theodoliet af en ik hield de baak vast en sloeg de paaltjes. De lijnen liepen overal dwars doorheen: door het drassige polderland, over sloten, door buurtschapjes en over boerenerven.

Af en toe moest Heinz zich melden bij een lokale ambtsdrager om ons werk af te stemmen en dan zat ik alleen in de bus te wachten tot hij klaar was. Op zo’n moment had ik dus de eerste kennismaking met Joe Zawinul’s Weather Report. Excuses voor de omslachtige inleiding, maar ik vertel de zaken graag in context. Het nummer 'Boogie Woogie Waltz' van Weather Report's vierde album 'Sweetnighter' is een bijna minimalistische jazz-funk groove van ruim twaalf minuten. Nog steeds een weergaloos gaaf nummer en volkomen tijdloos. Het was één van de vele muzikale openbaringen uit die jaren en Weather Report bleef mijn hele leven één van mijn favoriete bands. Over Weather Report, waar ik het bovenstaande verhaaltje ook even kort aanhaal, schreef ik een stukje in 2009: (http://www.stoneageimages.com/muziek.html - crt F - 10 augustus 2009).

Joe Zawinul (7 juli 1932 - 11 september 2007) was een Oostenrijkse jazz toetsenist en componist die eerst o.a. speelde bij Cannonball Adderley en later furore maakte in de jazz fusion band van Miles Davis.

In diezelfde jaren richtte hij samen met Wayne Shorter de later wereldberoemde en legendarische band Weather Report op. Weather Report was beslist één van de belangrijkste vertegenwoordigers van de nieuwe jazz in de jaren zeventig en tachtig. Jaco Pastorius, de bassist, wordt tot op de dag van vandaag als één van de beste bassisten allertijden beschouwd. Wij zagen ooit Weather Report mét Jaco in het Concertgebouw op zondag 1 oktober 1978. Een bijzondere setting was dat en een onwaarschijnlijk goed concert. Jaco leeft helaas niet meer. Hij had 'issues' met drank en drugs en ontwikkelde manisch gedrag. Hij verloor de aandacht voor muziek, leefde soms weken op straat en raakte links en rechts in de problemen. Hij werd in 1987 door een uitsmijter van een bar in de buurt van Fort Lauderdale in elkaar gerost na een incident. Het letsel was zo ernstig dat hij in coma raakte. Tien dagen later stierf Jaco Pastorius op 35-jarige leeftijd. Eén van de vele trieste verhalen, helaas, uit de historie van getalenteerde rock- en jazzmuzikanten. Marcus Miller schreef als ode het nummer 'Mr. Pastorius' wat op Miles' album 'Amandla' verscheen. Luister naar Miles, Marcus en de fenomenale Kenny Garrett. Wow...

In 1994 richtte Joe het 'Zawinul Syndicate' op waarin naast jazz ook veel ‘world’ muziek de ruimte kreeg en artiesten uit alle windstreken speelden. Ik vond het een zeer inspirerende band en het werd Joe’s belangrijkste muzikale activiteit naar mate de jaren vorderden. Hoogtepunt is, wat mij betreft, het album ‘World Tour’ uit 2006. Joe Zawinul overleed een jaar later. De erfenis van Zawinul werd en wordt opgevolgd door een aantal van zijn toemalige bandleden. Ik zag hun CD op iTunes en kocht hem direct. De annonce van de band dat ze in Rotterdam zouden optreden zag ik een paar dagen later. Dat leek mij en ons wel wat. Dat bleek terecht.

De CD, ‘File Under Zawinul’ is een juweel. Een mooie mix van Syndicate en Weather Report. Retestrak gespeeld en schitterend opgenomen. Hoe zou dat live verlopen? We zaten vlabij de PA in zaal 1 en dus op een perfecte plek. Het eerste nummer klonk wat stroef en de audio was nog niet op orde. ‘Gibraltar’ ging al veel beter en daarna ging het crescendo met het samenspel. Zeer hechte en strakke band en een briljant stel techneuten, zoals je mag verwachten met hun erfenis. Kortom een perfect concert. Bijna perfect moet ik zeggen, want er ontbrak iets. Joe Zawinul. Dat klinkt wat flauw, maar de band mist ‘een' Zawinul, iemand met een inspirerende uitstraling die interactief is met het publiek. Als deze groep een dergelijke frontman er bij weet te vinden dan kunnen ze een act van formaat worden. Nu vrees ik het ergste…

Andrii Prozorov - sax
Pietro Angelo De Girolamo - keyboards
Amitava Chatterjee - gitaar
Josef Lackner - bas
Walter Sitz - drums
Jorge Bezzera Junior - percussie

Na het concert het bekende pilsje gedronken samen met H. en R. in de altijd gezellige lounge (heet dat zo?) van Lantarenvenster. We kwamen twee vrienden van R. tegen en dat was gezellig. Vijf van die ouwe bokken met een glas bier en lullen over muziek en dergelijke. Kan niet stuk zo'n avond. Eén van de vrienden heeft blijkbaar een zeer indrukwekkend HiFi setje en daar gaan we donderdag naar luisteren. Ik ben weer benieuwd!